ChoozLog van Herma

Je weet hoe klein, hoe arm, hoe eenzaam de mensen zijn.

Hoe teer en kwetsbaar

Je weet dat er tranen zijn, die door niemand getroost worden.

Je weet dat er nauwelijks een grotere droefheid is, dan de doefheid van een hart dat door niemand wordt verstaan.

Je weet dat het leven voor sommige mensen een onduldbare pijn is.

Wees zachtmoedig!

Doe je best om de mensen te begrijpen, te helpen.

Treed binnen in hun leed, in hun verlatenheid.

Daal af van de heuvel van je zelfgenoegzaamheid.

Wees nooit hard, ook niet in je oordeel!

Wees zachtmoedig!

En probeer hun onnoemelijke heimwee naar geluk te verstaan in hun soms dwaze verlangens en begeerten.

Dan zul je gelukkig zijn!

This entry was posted on Tuesday, September 11th, 2007 at 20:47 and is filed under Gedichten. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.